Każdy, kto kiedykolwiek mieszkał w kawalerce lub niewielkim mieszkaniu, zna to uczucie, gdy wieczorem kanapa musi nagle zamienić się w łóżko, a jedyny porządek w szafie to ten na niby. Projektowanie otwartej przestrzeni, czyli popularny open space design, bywa tu zarówno wybawieniem, jak i pułapką. Z jednej strony brak ścian daje poczucie przestronności, z drugiej – każdy mebel musi być przemyślany w stu procentach. Największym wyzwaniem jest znalezienie sofy, która w dzień będzie reprezentacyjna, a nocą zapewni komfortowy sen. Nie chodzi tylko o to, żeby się na niej wyspać, ale żeby nie musieć każdego ranka chować stosu koców do szafy, której i tak brakuje miejsca.

Właśnie dlatego w małych wnętrzach stawiam na meble wielofunkcyjne z prawdziwego zdarzenia. Podstawą jest sofa z mechanizmem rozkładania, najlepiej z mocną, metalową konstrukcją. Nie kupuję byle czego z marketu. Sprawdziłam, że najważniejszy jest system rozkładania, taki jak popularny click-clack mechanism. Działa szybko, bez siłowania się i bez ryzyka, że za rok coś się zablokuje. Do tego slatted frame, czyli listwowa rama pod materac, która zapewnia wentylację i równomierne podparcie kręgosłupa. Bez niej nawet najlepszy materac po kilku miesiącach zacznie się uginać w niewłaściwych miejscach. W open space design każdy detal jest na widoku, więc rama musi cicho pracować i ładnie wyglądać nawet od spodu.

Kolejna sprawa to przechowywanie. W otwartej przestrzeni nie ma drzwi, za którymi można schować bałagan. Dlatego koniecznie szukam modelu z wbudowanym schowkiem. Najlepiej sprawdza się tutaj bed with storage, czyli łóżko lub sofa z pojemnikiem na pościel. Mierzyłam kiedyś z centymetrem w ręku i okazało się, że standardowy model z wysuwaną szufladą pomieści dwie poduszki, kołdrę i zapasowy koc. To oszczędza miejsce w szafie na rzeczy sezonowe. Nie dajcie się skusić na tanie konstrukcje ze sklejki szufladą na plastikowych rolkach, które blokują się po dwóch tygodniach. Solidne prowadnice metalowe i wyprofilowane dno to podstawa, zwłaszcza gdy codziennie korzysta się z pościeli.

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego w katalogach sofy wyglądają idealnie, a u was po dwóch nocach zarabiają się prześcieradła? To często wina zbyt miękkiego wypełnienia tapicerki. W otwartym salonie, który pełni też funkcję sypialni, polecam wybierać sofę o gęstym splocie tkaniny, na przykład z funkcjonalną powłoką ułatwiającą czyszczenie. Ja osobiście uwielbiam modele z velvet upholstery choć brzmi to bardzo dekoracyjnie, nowoczesny welur jest zaskakująco wytrzymały i nie łapie kurzu jak plusz. Łatwo go odświeżyć wilgotną szmatką, a przy tym dodaje wnętrzu głębi. Ważne, nie była jasna wokół miejsca, gdzie siadamy, bo przy codziennym użytkowaniu szybko widać ślady.

Kluczowym elementem, który często bywa pomijany, jest materac. Większość gotowych sof ma wypełnienie piankowe o grubości 10-12 centymetrów. Tymczasem do spania, zwłaszcza jeśli na sofie śpią dwie osoby, potrzeba porządnego foam mattress o gęstości minimum 35 kg/m3 i grubości około 16 centymetrów. Pamiętam, jak sama spałam na cienkiej piance, z której po dwóch godzinach czułam listwy wkręcające się w plecy. Dziś mam zasadę, że jeśli sofa ma służyć regularnie jako łóżko, dokładam do porządnego materaca z pianki wysokoelastycznej. Wtedy rozkładanie ma sens, bo rano wstaje się bez bólu kręgosłupa, a dzień zaczyna się od porządnego stretchu zamiast od masażu pleców o kant sofy.

Samo rozkładanie to też kwestia nawyku i organizacji. W open space design nie ma miejsca na składanie pościeli w popłochu. Ja opracowałam system: w szufladzie z bed with storage trzymam dwie zapasowe poszewki i lekką kołdrę całoroczną. Wieczorem wystarczy rozłożyć sofę, położyć materac, naciągnąć prześcieradło z gumką i gotowe. Rano wszystko wraca do szuflady w minutę. Kluczowe jest, żeby pościel była z naturalnych tkanin, łatwa do składania na małe kwadraty. Bawełna satynowa jest fajna, ale śliska i zajmuje więcej miejsca. Lepiej sprawdza się perkal lub jersey, który można zwinąć w rulon.

Zdarza się, że do otwartego pokoju przychodzą goście. Wtedy pull-out sofa staje się centrum uwagi. W dzień wygląda jak designerska kanapa, a w nocy, po wyciągnięciu dolnej części, mamy pełnowymiarowe łóżko. Ważne, żeby wyciągana część miała własną, sztywną ramę i nie opierała się tylko na nodze w środku. Testowałam modele, gdzie dolna część po kilku rozłożeniach zaczyna się uginać na środku, tworząc dołek. Dlatego zawsze sprawdzam, czy konstrukcja jest stabilna, a slatted frame w obu częściach jest identyczny. Wtedy gość śpi tak samo wygodnie jak domownik.

Projektując przestrzeń wokół, warto pamiętać o jednym triku, o którym rzadko się mówi. Postawienie sofy na środku pokoju, a nie pod ścianą, optycznie powiększa wnętrze i daje możliwość obejścia jej z obu stron. Wtedy rozłożenie pull-out sofa wymaga tylko odsunięcia stolika kawowego o pół metra. W moim salonie mam na przykład wąski stolik na kółkach, który w sekundę przesuwam pod okno. Dzięki temu open space design nie traci płynności, a ja nie muszę codziennie przekładać mebli. Wieczorem stolik znika, rano wraca. Wszystko działa jak w dobrze naoliwionej maszynie.

Na koniec mała uwaga praktyczna. Jeśli decydujecie się na sofę z mechanizmem rozkładania, koniecznie zmierzcie nie tylko pokój, ale też klatkę schodową i drzwi. Przymierzaliście się kiedyś do wniesienia trzydrzwiowej szafy do mieszkania na trzecim piętrze bez windy? Z sofą bywa podobnie. Dlatego sprawdzam, czy sofa ma odpinane nogi i czy tapicerka się zdejmuje. W wielu nowoczesnych modelach zarówno nogi, jak i poduszki siedziska są wyjmowane, co ułatwia transport i pranie. W open space design nie ma rzeczy, której nie da się zaplanować, pod warunkiem że zna się swoje cztery kąty na wylot. Gotowi na wieczór filmowy, który za chwilę zamieni się w spokojną noc?

• 글쓰기

• 수정
• 삭제
• 목록